Mentoring ICT 2024, wykład 3: model NDOG i NWOG jako strefy odniesienia

Kontynuujemy serię „Notatki z mentoringu ICT 2024" — przegląd płatnego kursu Michaela Huddlestona z 2024 roku, wykład po wykładzie, opisywany własnymi słowami z myślą o polskim traderze. W pierwszym wykładzie omówiliśmy model 8:30 oparty na sweepie po porannym newsie. Wykład 3 zmienia bohatera: zamiast relative equal highs/lows w centrum stoją luki otwarcia — NDOG i NWOG — potraktowane jako oś całego dnia handlowego, a nie tylko poziom do zaznaczenia na marginesie wykresu.

O czym jest ten wykład

Michael Huddleston stawia w tym wykładzie mocną tezę: New Day Opening Gap (NDOG) i New Week Opening Gap (NWOG) to najsilniejsze nieefektywności na wykresie — silniejsze niż relative equal highs i lows, którym poświęcony był wykład 1. Skoro luka to obszar, w którym dosłownie nie doszło do żadnej transakcji, rynek traktuje ją jako punkt niedowartościowany lub przewartościowany i regularnie do niej wraca, zanim zdecyduje, dokąd pójść dalej. Pełną mechanikę powstawania tych luk — godziny zamknięcia i otwarcia, sposób ich oznaczania, poziom 50% — opisaliśmy już w osobnym, szerszym artykule o NDOG i NWOG; tutaj skupiamy się na tym, co wnosi konkretnie ten wykład: sposób, w jaki luki wpina się w model sesyjny z dwoma oknami gry.

Wykład wprowadza podział dnia na dwie części o wyraźnie różnym charakterze. Sesja poranna wymaga więcej doświadczenia — gra się ją o 7:00, 8:00 i 9:00 rano czasu nowojorskiego (13:00, 14:00 i 15:00 w Polsce), sprawdzając za każdym razem, czy cena dotarła do jednej z zaznaczonych luk. Sesja popołudniowa jest z założenia prostsza: jeśli rano zabrakło wyraźnego newsa i rynek stał w miejscu, model każe czekać na godziny po nowojorskim lunchu. Do kompletu pojęć dochodzi tu jeszcze inverse fair value gap (IFVG) — luka FVG, która zawiodła i zaczęła działać w odwrotną stronę — jako druga, obok breaker blocka, strefa wejścia po zmianie struktury.

Model krok po kroku

Sekwencja z wykładu 3 przełożona na checklistę do odhaczania na żywo:

1. Zaznacz minimum cztery aktualne NDOG oraz aktywny NWOG. Starsze luki nie tracą ważności po jednym dotknięciu — zostają na wykresie.
2. Ustal bias na D1 i H4, tak jak w każdym innym modelu sesyjnym z tego kursu.
3. Sprawdź położenie najbliższej luki względem ceny. Luka po stronie zgodnej z biasem, ale dalej od ceny, jest celem (draw on liquidity); luka bliżej ceny, między nią a biasowym kierunkiem, jest potencjalną strefą wejścia.
4. Czekaj na dotknięcie luki w oknie porannym — 7:00, 8:00 lub 9:00 NY (13:00, 14:00 lub 15:00 PL).
5. Czekaj na MSS w kierunku biasu na niskim interwale, potwierdzający, że dotknięcie luki nie było przypadkowym knotem.
6. Oznacz breaker block lub IFVG powstały w nodze zwrotnej po MSS.
7. Wejdź na cofnięciu do strefy, stop poza ekstremum sweepa uformowanym po dotknięciu luki, cel na kolejnym poziomie płynności — relative equal albo szczyt/dołek poprzedniej sesji.
8. Jeśli poranek jest cichy — nie wymuszaj. Przenieś uwagę na popołudnie i szukaj setupu Optimal Trade Entry w oknie po lunchu.

Jak to stosować

Warto zestawić okna z wykładu 3 z siatką godzin, którą znasz już z naszych artykułów o czasie. Sesja poranna (13:00–15:00 PL) startuje razem z killzone nowojorską (13:00–16:00 PL) — czyli model każe grać dokładnie tę część okna, w której napływ zleceń instytucjonalnych dopiero się rozkręca, a nie jego końcówkę. Ciekawiej robi się po południu: okno OTE z wykładu 3 wypada mniej więcej 19:30–20:30 czasu polskiego, czyli niemal pokrywa się z oknem NY PM Macro z naszego artykułu o Macro Times (19:10–19:40 PL). To nie przypadek — obie koncepcje, mimo innej nazwy, opisują tę samą, popołudniową falę przepływu zleceń po nowojorskim lunchu. Jeśli rano nie było setupu, to właśnie to okno jest najlepszym kandydatem na drugą próbę tego samego dnia.

Z własnej praktyki warto dodać jedną rzecz: rola luki (cel czy strefa wejścia) potrafi się zmienić w ciągu dnia, gdy cena ją minie i zamknie się po drugiej stronie — dokładnie tak, jak opisujemy to w artykule o NDOG i NWOG. Dlatego checklistę z tego wykładu warto sprawdzać na nowo przy każdym z trzech porannych okien, a nie tylko raz na starcie sesji.

Instrumenty najlepiej dopasowane do tego modelu to znów NQ i ES — indeksy amerykańskie mają najbardziej czytelne, codzienne NDOG na wykresie — a także GBP/USD i EUR/USD, gdzie poranny sweep luki bywa najczystszym setupem dnia, oraz XAU/USD, które regularnie reaguje na luki w popołudniowym oknie OTE, zwłaszcza w dni z newsami. Na kryptowalutach model wymaga poprawki opisanej w artykule o NDOG i NWOG: na rynku spot luk dziennych po prostu nie ma, więc trzeba sięgnąć po wykres kontraktów futures na Bitcoina notowanych na CME.

Zarządzanie pozycją w tym modelu podpowiada sama luka: skoro NDOG i NWOG mają wyraźne krawędzie, stop naturalnie ląduje poza przeciwległą granicą luki, a nie w przypadkowym miejscu wybranym „na oko". Rozsądny nawyk to notowanie osobno wyników sesji porannej i popołudniowej przez kilka tygodni — wykład sugeruje, że sesja poranna wymaga więcej doświadczenia, więc początkujący trader może świadomie zacząć od samego okna po lunchu, zanim doda do dziennika trudniejsze okna 13:00–15:00 PL.

Zobaczmy to na uproszczonym przykładzie. EUR/USD, bias niedźwiedzi z D1, a nad ceną wisi NDOG sprzed dwóch sesji — dokładnie w roli celu, po który rynek jeszcze nie sięgnął. O 14:00 PL (8:00 NY) cena dociera do dolnej krawędzi tej luki i przez chwilę się w niej zawiesza. Na M5 drukuje się świeca spadkowa, która łamie ostatni swing low sprzed dotknięcia luki i zostawia po sobie IFVG — MSS potwierdzony. Cena cofa się do tej strefy około 14:20 PL, wejście short w połowie IFVG, stop nad górną krawędzią NDOG, cel na najbliższych relative equal lows z poprzedniej sesji. Gdyby ten sam poranek okazał się płaski — cena tylko musnęła lukę knotem, bez MSS — model każe zamknąć notatnik do 19:30 PL i sprawdzić, czy setup nie pojawi się dopiero w oknie OTE po lunchu, zamiast dorabiać wejście na siłę.

Najczęstsze błędy

• Jedna luka zamiast stosu. Wykład wymaga minimum czterech NDOG na wykresie — pojedyncza, świeżo powstała luka nie daje wystarczającego kontekstu.
• Odwrotne przypisanie luki do biasu. Luka nad ceną przy biasie niedźwiedzim to inny scenariusz niż luka nad ceną przy biasie byczym — pomylenie kierunku odwraca cały plan transakcji.
• Wymuszanie wejścia na cichym poranku. Jeśli rynek stoi w miejscu bez newsa, model wprost każe czekać na popołudnie. Granie porannego dryfu kończy się zwykle serią fałszywych wybić.
• Pominięcie MSS. Samo dotknięcie luki to za mało — bez potwierdzonej zmiany struktury wejście jest przedwczesne.
• Stop przyklejony do świecy MSS, zamiast do całego zakresu uformowanego po dotknięciu luki w oknie porannym.
• Zignorowanie okna popołudniowego. Setup OTE po lunchu bywa najbardziej regularnym punktem dnia w tym modelu — pominięcie go to pominięcie najlepszej, drugiej szansy.

Wykład 3 dobrze uzupełnia wykład 1: tam punktem wyjścia był news o 8:30, tutaj — luki otwarcia jako stały, powtarzalny szkielet dnia niezależny od kalendarza makro. Zanim zagrasz ten model na żywo, opanuj osobno jego dwa filary: pełną mechanikę NDOG i NWOG oraz Market Structure Shift, bez którego samo dotknięcie luki pozostaje tylko knotem na wykresie. Szerszy kontekst całej metody znajdziesz w naszej mapie najważniejszych konceptów ICT.

FAQ

Rafał — Krypto Bez Ściemy

Trader i twórca Strefy Tradingu. Od lat rozkłada krypto na czynniki pierwsze na YouTube — bez ściemy, bez sygnałów, z naciskiem na strukturę rynku i zarządzanie ryzykiem.

kryptobezsciemy.plInstagramYouTubeKlub Zero